INTERVIEW:Silpathorn booklet 2007 (English-ไทย)
On the 1st of August, Office of Contemporary Art & Culture, Ministry Of Culture, Thailand had announced the list of artists who will receive Silpathorn Awards in 2007. This award will be presented to 7 contemporary artists aged 30-50 who have constantly devoted and created works in following 5 fields
Pinnaree Sunpitak,Vasan Sittikhet and Rerkrit Teeravanich for Visual art;
Sirivora Kaewkarn for Literature;
Narong Prangchareon for Music;
Nimit Pipitkul for Performing Art;
and Thunska Pansittivorakul for Film
The award which consists of Silpathorn brooch of honor and 100,000 baht will be given to the mentioned artists on the 6th of September at the Queen’s Gallery
Former Silpathorn Film Artists in the last 3 years are Pen-eak Ratanareung, Apichatpong Weerasethakul, and Wisit Sasanatiang – all top-notch directors
Thunska Pansittivorakul (born on 22nd of October 1973) graduated from Department of Art Education, Faculty of Education, Chulalongkorn University. He is a columnist in many magazines such as Movie Time Weekly, Bioscope, a day, Thai Film, Hamburger, and Sarn Kra toon
…He is the founder of Thaiindie.com, a group of independent filmmakers with unique style
…Many of his short films and documentary features have been screened in festivals around the world. Happy Berry had won him the Grand Prize award at The 4th Taiwan International Documentary Festival 2004, His “Heartbreak Pavilion” project won the Top Award for PPP at The 10th Pusan International Film Festival 2005, South Korea.
…The following interview will be printed on Silpathorn programs this year (2007)
You have other interesting involvement in film currently?
- Writing articles about Asian, Indie Films, and Poster Design for magazines (Movie Time Weekly, Bioscope, a day, Thai Film, Hamburger, and Sarn Kra Toon, etc.)
- Teaching in 2 faculties at Bangkok University, VDO Production at Communication Design Department, School of Fine and Applied Arts, and Film Studies at the Faculty of Communication Arts (Basic Intro to Film/Asian Film/Film Design)
- Guest Speaker in universities and lecturer about overall prospect of Thai shorts and indy films in many countries such as Malaysia, Hong Kong, Taiwan, Japan, France, and so on
- Founder of Thai Indie (thaiindie.com)
Tell me about Thaiindie
- Thai independent films’ problem is the lack of database. We do have big films’ database from only some studios. In other countries, you can search for any film from any studio. But there is no way to do that with shorts and indy films here. Moreover, Thaiindie is a way to present our works to international festivals. Thai film image in general is now all about commercial, Comedy, and Horror. We just want to offer some diversity, and make people know that there are so many good filmmakers here who are even better than me. That’s why I’ve formed this group of film makers who are absolutely the opposite of what we have in the market right now.
- We started in the late of 2004. Within a few years, our films have been shown in more than 70 international festivals. At first, it was self-funded since there was no sponsor. Until this year we are financially supported by ANA (Art Network Asia), an organization that supports art in Asia
- We have been doing something more commercial this year such as MV, but not for everyone who could pay. We only do MV for those whose style compatible to us like Assajan Jakgawan, Soundlanding, and Goose. Big record labels are just not our cup of tea. They should hire someone neat, definitely not us
What inspired you to embark upon this career?
- In my first year at the university, it was the time we should question ourselves about what we really want from life. I loved going to art exhibitions, and finally I saw Wolfgang Tilman’s photographs that were not the nice and well-composed photos they were supposed to be from what we learned in class. There was a photo of mess in a living room which could make you envision a raving party the night before. Aesthetically, this photo was nothing but junks, pizza scraps, and rotten stuffs. But for me, it was bursting with memory, feelings, stories, and reflection of people. It was so real, and there was nothing wrong with that. Such an interesting way to tell a story. It made me feel like making a film that tells things like this.
- Meanwhile I was acquainted with P’Li (Chalida Uabumrungjit) by chance. She is in Thai Film Foundation that holds Short Film Competition every year. After that, I wrote articles about Asian Films for the foundation’s Thai Film Quarterly and made my first short film for the competition. Out of 5 judges, the only one who liked my film was P’Jeuy (Apichartpong Weerasethkul) He walked to me, said he liked the film and wanted to send it to a festival. It was selected. It might sound easy, sending films to festivals, but it’s actually very difficult. There are so many filmmakers all over the world. At least there are 500 films sent for one festival, and they might choose only 50. And there might be ten thousand something for bigger events. I started from one festival to the next and the next while making more films.
What is the inspiration for an art filmmaker like you?
- Personal issues. I think it is a contemporary phenomenon of these days. They used to make many films relating to public issues. But we all have our own digital camera now. It’s easier and cheaper to shoot and edit. The technology is more approachable, and people are moving toward themselves. I’m interested in VDO. I’m interested in personal issues. Society used to be the reflection of a person, but now it’s one person reflecting the whole society. We are the production of this culture anyway.
- Most of my works are about sex. Between Art and obscenity, lies a very thin line. Some might think that my films are porn, but if you bring them close together for comparison, you will definitely see the difference. I talk about sex because I strongly feel the hypocrisy around here. We say that we need to maintain our virtuous culture, that nudity is Western thing. That’s so untrue. We had nudity on wall paintings in temples. Thai girls used to walk around topless. We started wearing clothes because of the Western! Because we didn’t want them to think that we were so barbarian, right? Sombat, Nathaya, Sorapong used to be naked in films, but now it’s forbidden. Sex is seen as something disgusting and shouldn’t be mentioned. For me, the more you try to hide, the more interesting it becomes. This attempt to ban sex gives people pressure and they turn to Camfrog. Thai People are really into it. Also, we have so many cases of rape. I’m not saying “Hey! Let’s go naked!” What I’m trying to say is ‘naked’ is not always ‘obscenity’. There are more aspects in that which could reveal our lives, our thoughts, and our society. I also believe that people can learn, think, and make a decision for themselves. Please stop treating us like a 5-year-old child, covering our eyes whenever people kiss in a film. In my works, you can see what human beings are about, the good part and the bad part, with no intention to shape you into an ideal citizen. I just want to say that you have the right to choose. Now we are fooling ourselves, censoring alcohol on TV even when any baby can guess that it’s a bottle of beer. They censor even cartoon when Shizuka is in her bathtub. What is happening? Double standards are everywhere. Newspapers attacked Emmy when she wore an impropriate dress, but in the same paper there are pictures of girls covering in less fabric. You criticize people for what you are also doing. My films are saying about these things I’ve found, what have spawned me, and that’s it, without pointing that this is bad or evil. I think my audiences can judge that, and have the right to know anything.
What is the difference between Art and Commercial films?
- Commercial film is about revenue. Not that there’s no artistic value at all, but it aims to make profit. Actually, Art or Commercial is fine for me. I only think that we need diversity, because we have different tastes. Some like fried egg, some like omelet. Or we might wanna go for fried egg instead of omelet that we have everyday sometimes. We should have choices. I don’t have anything against Comedy or Horror, but we can’t have only snacks on our dish. There should be nutritious stuffs to feed your brain, otherwise it’s unhealthy.
Any approach to expand Art films’ group of audiences and make more commercial profit?
- I don’t hope to make a difference in this country with what I do. I only think about today, doing the best I can. And if there shall be any change, that’s about tomorrow. Tomorrow is the subsequent result of today, not the result of daydreaming about what we will have or will be. And I never want to do this for anybody but myself. Taking full responsibility in your job can already affect other people. I don’t expect that art will be salable some day because it’s about tomorrow. What we should do rather than blabbering and building air castle is to develop ourselves. Then our works will say everything. However, we should keep in mind that everything can’t last forever. The prize, the fame, the profit, they are nothing. We all die at the end. Having a chance to live, shouldn’t we be creating something more than some number in the bank account?
What can we do in order to make Thai films more internationally well-known and accepted?
- First, we have to define ‘international’. For me, films are already an international language. But if it means being accepted by foreigners, I think any film can be accepted if it is good enough. It’s better not to take ‘Go-Inter’ as the ultimate goal for Thai film industry. If our land can grow rice, we have to learn the rice growing techniques, how to get the best grains of rice, and people will come marching to buy from our door. And they can’t buy this kind of rice from other countries, because the water and temperature here is different. Film is a story. Thai people have our own stories. There’s no need to make bread out of Thai rice and hope that Farang will enjoy the taste. If our rice is good, they will want to try.
………………………………………….
ธัญสก พันสิทธิวรกุล : สาขาภาพยนตร์ จากสูจิบัตรงานศิลปาธร 2550
การทำงานในวงการภาพยนตร์ในปัจจุบันด้านอื่นๆ ที่น่าสนใจ
- เขียนบทความเกี่ยวกับหนังเอเชีย หนังอิสระ และงานออกแบบโปสเตอร์ ให้กับนิตยสารต่าง ๆ (มูวี่ไทม์วีคลีย์ , ไบโอสโคป , หนัง:ไทย , แฮมเบอเกอร์ , อะ เดย์ , สารกระตุ้น ฯลฯ
- สอนอยู่ที่ม.กรุงเทพ 2 คณะ ที่คณะนิเทศศิลป์ สอนการผลิตวิดีโอ ส่วนคณะนิเทศศาสตร์สอนสาขาภาพยนตร์โดยตรง (ความรู้เบื้องต้นภาพยนตร์/ภาพยนตร์เอเชีย/การออกแบบภาพยนตร์)
- Guest Speaker มหาวิทยาลัยต่างๆ และรับเชิญไปบรรยายหัวข้อภาพรวมหนังสั้น หนังอิสระในประเทศไทย ตามประเทศต่าง ๆ เช่น มาเลเซีย ฮ่องกง ไต้หวัน ญี่ปุ่น และฝรั่งเศส ฯลฯ
- ผู้ก่อตั้งกลุ่มไทยอินดี้ (thaiindie)
การก่อตั้งกลุ่มไทยอินดี้คืออะไร
ปัญหาวงการหนังอิสระบ้านเราคือไม่มี Database เรามี Database ของหนังใหญ่ แต่ก็มีเฉพาะบางค่าย ในขณะที่ประเทศอื่นไม่ว่าหนังค่ายไหน ๆ ก็สามารถสืบค้นย้อนหลังได้ แต่สำหรับบ้านเราหนังสั้น หนังอิสระมันไม่มีเลย แล้วอีกอย่างก็เพื่อนำเสนอผลงานของคนไทยไปสู่ Festival ต่างๆ คือตอนนี้ภาพรวมหนังบ้านเรามันเป็น Commercial หนังตลก หนังผี เราเลยอยากจะรวบรวมให้คนได้เห็นว่ามันมีอย่างอื่นด้วยนะ ไม่ใช่มีแค่นี้ แล้วก็อยากให้รู้ด้วยว่า คนทำหนังในเมืองไทย มีฝีมือ และมีคนเก่งกว่าผมอีกเยอะเลย เลยอยากรวบรวมคนกลุ่มนี้ขึ้นมา ซึ่งเป็นหนังกลุ่มที่มีความต่างขั้วกับหนังตลาดตอนนี้โดยสิ้นเชิง
เราเริ่มมาตั้งแต่ปลายปี 2004 ในไม่กี่ปี หนังของไทยอินดี้ไปฉายมาแล้วมากกว่า 70 เทศกาลทั่วโลก แรก ๆ ต้องควักเนื้อ ไม่มีใครสนับสนุน จนปีล่าสุดกลุ่มเราได้เงินทุนสนับสนุนจาก ANA (Art Network Asia) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่สนับสนุนงานศิลปะในภูมิภาคเอเชียทั้งหมด
ปีนี้เริ่มทำงานที่ Commercial มากขึ้น เช่น มิวสิควิดีโอ แต่ไม่ใช่คุรก็ตามมาจ้างแล้วเราทำให้ทุกคน เราทำให้เฉพาะคนที่คิดว่าสไตล์งานแบบไทยอินดี้น่าจะเหมาะกับเพลงของเขา อย่าง อัศจรรย์จักรวาล, Soundlanding, Goose คือถ้าเป็นค่ายใหญ่ๆ เราไม่ถนัด ไปจ้างช่างฝีมือเนี๊ยบ ๆ ดีกว่า อย่ามาจ้างเรา
อะไรเป็นแรงบันดาลใจในการเข้ามาทำงานด้านภาพยนตร์
ตอนปีหนึ่งเป็นช่วงที่ต้องค้นหาว่าเราต้องการอะไรในชีวิตกันแน่ แล้วก็ชอบตระเวนไปดูงานศิลปะ จนได้เห็นงานภาพถ่ายของ วูลฟ์กัง ทิลล์แมน ชาวเยอรมัน ซึ่งไม่ใช่ภาพถ่ายสวยๆ จัด Composition ดี ๆ แบบที่มันควรจะเป็นเหมือนตอนเราเรียน อย่างมีอยู่ภาพนึงจะเป็นกองขยะเละ ๆ ในห้องรับแขก ซึ่งทำให้คนดูคาดเดาไปว่าคืนก่อนหน้านั้นคงมีเป็นที่จัดปารตี้สนุกสุดเหวี่ยง คือถ้ามองในแง่ความงามแล้ว มันคือขยะ เศษพิซซ่า ขนมเน่า แต่สำหรับเรา กลับเต็มไปด้วยความทรงจำ มีบรรยากาศ มีเรื่องราวมากมายอยู่ในนั้น แล้วมันก็สะท้อนวิถีชีวิตคนออกมาได้ มันจริงมาก ๆ แล้วมันก็ไม่ผิดเลยที่จะเล่า น่าสนใจมาก ๆ ทำให้เรารู้สึกว่าอยากทำหนังที่เล่าอะไรแบบนี้
ระหว่างนั้นบังเอิญไปรู้จักกับพี่ลิ (ชลิดา เอื้อบำรุงจิต) มูลนิธิหนังไทยซึ่งจะจัดประกวดหนังสั้นทุกปี ตอนหลังก็ได้ไปเขียนบทเกี่ยวกับหนังเอเชียในวารสารหนัง:ไทยของมูลนิธิฯ พอมีคนอื่นเห็นเขาก็เลยมาชวนไปแล้วตอนนั้นลองทำหนังสั้นเรื่องแรกดู ส่งประกวดที่มูลนิธิหนังไทยนี่แหละ กรรมการ 5 คน ไม่มีใครชอบหนังผมเลย ยกเว้นพี่เจ้ย(อภิชาตพงศ์ วีระเศรษฐกุล เดินเข้ามาบอกว่า ชอบมาก อยากจะเอาไปส่งเทศกาล ก็ปรากฎว่าเทศกาลนั้นเลือกฉาย อาจจะฟังดูเป็นเรื่องง่ายนะ ส่งหนังไปเมืองนอก แต่ยากมาก เพราะคนทำหนังทั้งโลกมีเยอะมาก ขั้นต่ำต่อเทศกาลหนึ่งก็จะมีคนส่งมาประมาณ 500 เรื่อง แต่เขาอาจจะเลือกแค่ 50 ยิ่งเทศกาลใหญ่ ๆ ส่งเป็นหมื่นเลยก็มี หลังจากนั้นเทศกาลหนึ่งก็ไปสู่อีกเทศกาลต่อ ๆ มา พร้อมๆ กับที่ทำหนังเรื่องใหม่ ๆ ไปด้วย
อะไรเป็นแรงบันดาลใจในการผลิตภาพยนตร์ศิลปะ
เรื่องส่วนตัวครับ คือผมรู้สึกว่ามันคือความร่วมสมัยของยุคเวลานะ อย่างเมื่อก่อนคนจะทำหนังเพื่อสังคมกันเยอะ แต่ตอนนี้ทุกคนมีกล้องดิจิตอล ถ่าย ตัดต่อเองได้ ราคาไม่แพง เทคโนโลยีใช้ง่ายขึ้น คนเลยเริ่มเข้าหาตัวเองมากขึ้น ผมสนใจงานวิดีโอ ผมสนใจเรื่องส่วนตัว คือเมื่อก่อนมันคือการสะท้อนภาพสังคมเข้าไปยังคน แต่ตอนนี้มันคือคนตตัวเล็ก ๆ ในสังคมคนหนึ่งสะท้อนภาพรวมของสังคมนั้นออกมา เราเป็นผลผลิตของสังคม
งานส่วนใหญ่ของผมมีประเด็นทางเพศ คือเรามองว่าศิลปะกับอนาจารมันมีเส้นบางมากกั้นอยู่ บางคนที่ไม่เคยเห็นงานผมอาจจะบอกว่าเป็นหนังโป๊ แต่ถ้าเอาหนังผมกับหนังโป๊มาเทียบกัน ไม่เหมือนกันแน่ๆ ที่นำเสนอเรื่องแบบนี้ เพราะสนใจในความลักลั่นของบ้านเรา เราพยายามปิดบังอ้างว่าต้องการรักษาวัฒนธรรมอันดีงามของไทย การเปลือยเป็นวัฒนธรรมต่างชาติ ซึ่งผมว่าไม่จริงเลย นู้ดมีมาตั้งแต่บนกำแพงโบสถ์ หญิงไทยเมื่อก่อนเปลือยอก ที่เราใส่เสื้อผ้า เพราะเราตามฝรั่งต่างหาก กลัวอายว่าฝรั่งจะหาว่าเราเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนไม่ใช่หรือ เมื่อก่อน สมบัติ นาถยา สรพงษ์ เคยเปลือยในหนัง แต่ว่าตอนนี้ทำไม่ได้ ถูกมองเป็นของน่ารังเกียจ ไม่สมควรพูดถึง แต่สำหรับผมแล้วยิ่งปิดก็ยิ่งน่าสนใจ ผมว่ากระแสต่อต้านการโป๊ตอนนี้มันทำให้คนกดดัน คนเลยหันไปเล่น Camfrog ซึ่งมีสถิติคนไทยเล่นเยอะมาก คดีข่มขืนก็เยอะ แต่ไม่ได้บอกว่า เฮ้ย เรามาโป๊กันเถอะ ผมแค่กำลังจะบอกว่า โป๊ บางทีก็ไม่ได้หมายถึงความอนาจารเสมอไป มันยังมีด้านอื่นๆ อีกที่สามารถเอามาสะท้อนเรื่องคน เรื่องความคิด เรื่องสังคมได้ อีกอย่างผมเชื่อว่าคนมีการเรียนรู้ สามารถคิดเองได้ ตัดสินใจเองเป็น ได้โปรดเลิกทำกับประชาชนเหมือนเป็นเด็กห้าขวบ ที่เวลาไปดูหนังกับพ่อแม่ก็ต้องคอยปิดตาลูกเวลาเห็นดาราจูบกัน งานของผมต้องการแสดงให้เห็นในสิ่งที่มนุษย์เป็น มีดีมีไม่ดี แต่ไม่ต้องการสั่งสอนใครว่าคุณจะต้องเป็นคนดี แต่ผมต้องการให้เห็นว่าคุณมีสิทธิ์ที่จะเลือกได้ว่าอยากทำอะไรให้ชีวิตตัวเอง คือตอนนี้บ้านเรากำลังอยู่ในยุคหลอกตัวเอง เซ็นเซอร์ขวดเหล้าในโทรทัศน์ ทั้งที่เด็กอมมือก็รู้ว่ามันคือขวดเหล้า แค่ชิซูกะอาบน้ำก็ต้องมีเซ็นเซอร์ ไปกันใหญ่แล้ว สังคมลักลั่นมาก ๆ หนังสือพิมพ์โจมตีน้องเอมมี่แต่งตัวไม่สุภาพ แต่ในเล่มเดียวกันก็ลงภาพผู้หญิงแต่งตัวยิ่งกว่าน้องเอ็มมี่อีก ในขณะที่คุณด่าเขาแต่คุณก็ทำซะเอง หนังของผมกำลังบอกว่านี่ไงคือสิ่งที่ผมเจอ แล้วสิ่งเหล่านี้นี่แหละที่หล่อหลอมมาเป็นผม แค่นั้น โดยไม่มาแจกแจงว่านี่คือชั่ว นั่นคือเลว เพราะคิดว่าคนดูมีวิจารณญาณพอ และมีสิทธิ์ในการรับรู้เรื่องราวภายใต้อำนาจอธิปไตย
คิดว่าภาพยนตร์แนวศิลปะกับภาพยนตร์แนวพาณิชย์ มีความแตกต่างกันอย่างไร
ภาพยนตร์พาณิชย์คือเรื่องของรายได้ แต่ผมไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเป็นศิลปะ แต่เป็นศิลปะที่จำต้องคำนึงถึงผลกำไรมากกว่า จริง ๆ ผมไม่คิดนะว่าภาพยนตร์ต้องศิลปะหรือพาณิชย์ ผมคิดแค่ว่า ภาพยนตร์ควรมีความหลากหลาย เพราะรสนิยมของคนดูไม่เหมือนกัน บางคนชอบไข่ดาว บางคนชอบไข่เจียว บางวันอาจอยากกินไข่ดาวทั้งๆ ที่ปรกติชอบไข่เจียวก็ได้ เราควรมีหลาย ๆ แบบให้คนเลือก คือผมไม่ได้แอนตี้นะว่าทำไมต้องมีแต่หนังตลก หนังผี เพียงแต่บนแผงเราจะมีแต่ขนมขบเคี้ยวน่ะไม่พอหรอก ควรจะมีอาหารบำรุงสมองให้คนดูได้เลือกได้ลองด้วย ไม่งั้นจะแคระแกร็นขาดสารอาหาร
มีแนวทางอย่างไรที่จะพัฒนาภาพยนตร์แนวศิลปะ ให้สามารถเข้าถึงผู้ชมภาพยนตร์ได้มากขึ้นกว่าปัจจุบัน และสามารถสร้างผลกำไรในเชิงพานิชย์ได้
ผมไม่ได้หวังว่าสิ่งที่ผมทำจะไปพัฒนาอะไรประเทศนี้ ผมเพียงแค่คิดถึงวันนี้ ทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด แล้วถ้าอะไรจะพัฒนา นั่นคือเรื่องของพรุ่งนี้ซึ่งเป็นผลจากที่เราทำในวันนี้ ไม่ใช่ผลของการนึกฝันเอาว่า พรุ่งนี้ เราจะมี เราจะเป็นอะไร แล้วผมก็ไม่เคยคิดจะทำเพื่อใครด้วย คือถ้าเรารับผิดชอบในส่วนของตัวเองให้เต็มที่ ย่อมก่อผลกระทบต่อคนอื่นเป็นอัตโนมัติอยู่แล้ว ผมจึงไม่เคยคาดหวังว่าวันหนึ่งศิลปะจะขายได้ เพราะนั่นเป็นเรื่องของพรุ่งนี้ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ควรทำมากกว่ามัวคุยฟุ้ง เพ้อฝันว่า พรุ่งนี้เราจะเป็นอะไร หันมาบอกตัวเองดีกว่าว่าเราจะพัฒนาตัวเองอย่างไร แล้วผลงานของเรานี่แหละจะไปบอกคนอื่นเอง แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องบอกตัวเองเสมอคือ ทุกสิ่งไม่เที่ยง รางวัล ชื่อเสียง ผลกำไร ไม่มีความหมายอะไรเลย เพราะสุดท้ายทุกคนก็ตายเหมือนกัน ฉะนั้นอุตส่าห์มีชีวิตทั้งที ก็น่าจะสร้างสรรค์อะไรมากกว่าคิดกังวัลแต่เรื่องของผลประโยชน์
ทำอย่างไรการพัฒนาภาพยนตร์ไทยถึงจะสามารถก้าวสู่ระดับสากล และเป็นที่ยอมรับในสากลได้มากขึ้น
ต้องถามก่อนว่าแล้วอะไรคือสากล เพราะสำหรับผมภาพยนตร์เป็นภาษาสากลอยู่แล้ว แต่ถ้าสากลในที่นี้ หมายถึงต้องให้ฝรั่งยอมรับ ผมกลับคิดว่าถ้าของเราดี ใครๆ เขาก็อยากจะได้ ไม่อยากให้มองว่าการโกอินเตอร์หมายถึงจุดสุดยอดของวงการภาพยนตร์ไทย แต่ถ้าเราปลูกข้าวเก่ง ก็ปลูกข้าวให้ชำนาญ ให้รู้ว่าต้องดูแลอย่างไรเพื่อจะได้ข้าวเม็ดงาม แล้วเดี๋ยวคนก็จะแห่มาซื้อข้าวของเราเอง ข้าวที่ไม่มีข้าวประเทศไหนเหมือนเราด้วย เพราะน้ำ เพราะอุณหภูมิของประเทศเราไม่เหมือนใคร หนังคือเรื่องราว และคนไทยก็มีเรื่องราวของเรา ไม่จำเป็นต้องเอาข้าวไทยไปทำขนมปัง ให้ฝรั่งกินยกนิ้วว่าอร่อย แต่ถ้าข้าวเราอร่อย ฝรั่งก็อยากจะลองกินครับ
(Source: Wikipedia)
